Wordpress Themes

(…) Ao rematar a guerra

(…) Ao rematar a guerra levantaron parte das fortificacións defensivas que ocuparan a zona, e aínda que un destacamento ficou en prevención de que fracasasen as negociacións de paz, todas as persoas da vila sabían que tiña o tempo contado. Ao cabo dun ano, a dotación militar da fronteira foi definitivamente mobilizada cara a outros puntos do país. A xente da vila saíu a despedilos con panos brancos e bágoas nos ollos. Choraba a xente moza, que vía marchar ás parellas que atoparan entre a xente do exército, choraban os comerciantes, que xa non poderían abastecer a toda a lexión de militares, choraban os belicistas, ao ver como o o orgullo do país deixaba a vila soa e desprotexida. Choraban máis persoas, sen saber moi ben por que, arrastradas pola emoción da partida. A mesma vila que no inicio da guerra recibira ás forzas militares con pedras e bandeiras de paz, víaos agora marchar co corazón oprimido. (…)

A confianza

Chuzame! A Facebook A Twitter

(…) De que xeito podería explicalo na presenza do tribunal

(…) De que xeito podería explicalo na presenza do tribunal, a que familiar chamar que referendase a súa versión con algún escuro capítulo da infancia tapado para sempre. Non mente, señor xuíz, sempre tivo esa tendencia a erguerse, só que ao contrario dos outros irmaos, todos con algún episodio de sonambulismo, reaccionaba violentamente ante calquera tentativa de volvelo para a cama. Dende os dez anos decidimos fechalo no seu cuarto mentres durmía, despois de que durante unha sesta houbese que sacalo de enriba do seu irmán maior a quen atenazaba a gorxa mentres lle aseguraba entre besbellos unha morte certa. Claro que o peor foi aos dezaseis, durante unhas vacacións na costa, cando tratou de violar en soños á mesma rapaza coa que acababa de perder a virxindade e que durmía placidamente ao seu lado. O verán, xa sabe, fai baixar a garda en moitas cousas, e iso que isto era difícil de esquecer. Quen pasase por diante da porta trancada do seu cuarto escoitábao falar en soños, en ocasións pronunciando terríbeis ameazas, noutras con ese ton maino e cargado de rabia co que os xenocidas deben conspirar o exterminio dunha comunidade. Era dobremente terríbel porque nas mañás el nunca lembraba nada, era coma se o posuíse un outro eu co que nunca se atopaba durante a noite e que se disipaba ao chegar o día, momento no que volvía ser a persoa adorábel que agora ten diante de vostede. Mire que cara, señor xuíz, que sorriso idiota, como ía ser capaz esta persoa de acoitelar a ninguén. Se nin sequera vostede sospeita que o brillo dos seus ollos fala da alegría do primeiro encontro cun vello coñecido, cun amigo na distancia a quen hai que abrazar a través do corpo tronzado dunha terceira persoa, a quen hai que dar a mao mollándoa primeiro ben fonda no sangue dun inocente. (…)

Trinta e sete

Chuzame! A Facebook A Twitter

(…) Era un eco do impulso

(…) Era un eco do impulso que cando neno o levaba a aproximarse ás fiestras do rañaceos onde traballaba a súa nai a imaxinar a caída libre e os minutos no aire antes de tocar o chao. O primeiro que facía ao chegar ás vellas e húmidas pensións de comezos do século XX era arrincar o comunicador de detrás da orella e deixalo tirado na cama. Nese momento xa non había nada que o atase co seu lugar de orixe nin coa época da que proviña. Nese momento, incapaz de recibir instrucións dos operadores, deixándoos sumidos nese leve pánico de perderlle a pista durante uns minutos, aproximábase á fiestra e ollaba para as rúas dos tempos pasados. Sempre eran vías secundarias, e case sempre na hora dun solpor que as ía escurecendo. Algúns nenos xogaban apurando o final do día, e algúns adultos volvían de traballar, as luces artificiais, aquel invento recente, comezaban a amortecer o ambiente. Aparte do seu comunicador e do teléfono da recepción non había absolutamente nada que puidese poñelo en contacto co mundo. Máis aló da súa orixe, cinco séculos adiante nun país que aínda non existía, a pesar das distancias culturais e tecnolóxicas con aquela xente á que aínda lle agardaban, sen que o sospeitasen, dúas ou tres guerras devastadoras, nese xusto momento no que se asomaba á fiestra tiña máis en común con eles que con ningún outro ser do universo. Uníase así aos nenos que xogaban no cabo das rúas, aos homes e mulleres que volvían de traballos extenuantes e que aceleraban o paso para recollerse no fogar, e sabía que para ningún deles soaría nunca aquel teléfono cotroso da recepción, e que na redonda non existía ningunha vía máis alá daquel comunicador intertemporal segredo que descansaba sobre o leito. Nese momento todos eles eran tan só esa xente dese lugar, reunidos no cabo dunha rúa onde o sol se puña lentamente. Unha réplica da vertixe infantil pasaba a percorrelo e mentres corría a recuperar o aparello non podía deixar de pensar que esa era a imaxe máis pura que tería nunca da soidade. (…)

Operación Cronos (Vol. III, Última misión no século XX)

Chuzame! A Facebook A Twitter

(…) Sempre tiven a inmensa sorte…

(…) Sempre tiven a inmensa sorte de contar con aliados exemplares, persoas que me amosaron a máis inesperada das fidelidades e que fixeron súas as ofensas dos meus inimigos, en ocasións moito máis do que eu mesmo podería facelas miñas. Xente que me seguiu a casas abandonadas, que levou por min as armas brancas que sempre tremían na miña mao, que forzou portas e abriu camiños, e que tantas veces foi a sombra que se erguía tras de min na boca dunha calella escura. Camaradas que aínda hoxe no medio das borracheiras recitan o nome de inimigos derrotados coma un mantra, entre gargalladas e ameazas que proveñen en realidade doutro tempo. Ao mirar no fondo dos seus ollos penso na triste mesquindade dos que en tempos trataron de destruírme, e dou grazas paradoxais pola súa torpe determinación, polo cego do seu impulso finado no muro invencíbel dos meus defensores. Grazas á súa xenreira eu tiven este amor, esta camaradaría, esta lealdade que aínda hoxe me arroupa no frío das noites. (…)

Os anos perdidos de Martiño Rocamador (Diarios)

Chuzame! A Facebook A Twitter