Wordpress Themes

Archive for Abril, 2010

(…) Era un eco do impulso

(…) Era un eco do impulso que cando neno o levaba a aproximarse ás fiestras do rañaceos onde traballaba a súa nai a imaxinar a caída libre e os minutos no aire antes de tocar o chao. O primeiro que facía ao chegar ás vellas e húmidas pensións de comezos do século XX era arrincar o comunicador de detrás da orella e deixalo tirado na cama. Nese momento xa non había nada que o atase co seu lugar de orixe nin coa época da que proviña. Nese momento, incapaz de recibir instrucións dos operadores, deixándoos sumidos nese leve pánico de perderlle a pista durante uns minutos, aproximábase á fiestra e ollaba para as rúas dos tempos pasados. Sempre eran vías secundarias, e case sempre na hora dun solpor que as ía escurecendo. Algúns nenos xogaban apurando o final do día, e algúns adultos volvían de traballar, as luces artificiais, aquel invento recente, comezaban a amortecer o ambiente. Aparte do seu comunicador e do teléfono da recepción non había absolutamente nada que puidese poñelo en contacto co mundo. Máis aló da súa orixe, cinco séculos adiante nun país que aínda non existía, a pesar das distancias culturais e tecnolóxicas con aquela xente á que aínda lle agardaban, sen que o sospeitasen, dúas ou tres guerras devastadoras, nese xusto momento no que se asomaba á fiestra tiña máis en común con eles que con ningún outro ser do universo. Uníase así aos nenos que xogaban no cabo das rúas, aos homes e mulleres que volvían de traballos extenuantes e que aceleraban o paso para recollerse no fogar, e sabía que para ningún deles soaría nunca aquel teléfono cotroso da recepción, e que na redonda non existía ningunha vía máis alá daquel comunicador intertemporal segredo que descansaba sobre o leito. Nese momento todos eles eran tan só esa xente dese lugar, reunidos no cabo dunha rúa onde o sol se puña lentamente. Unha réplica da vertixe infantil pasaba a percorrelo e mentres corría a recuperar o aparello non podía deixar de pensar que esa era a imaxe máis pura que tería nunca da soidade. (…)

Operación Cronos (Vol. III, Última misión no século XX)